Ymke Kelders
Ymke Kelders

Sex, Queer en een ander lichaam

De workshopleider gebaart dat ik zijn hand moet pakken, die hij ogenschijnlijk zelf niet kan uitsteken. Ik steek mijn hele arm uit en op de tonen van de hang drum bewegen we ons door de ruimte. De workshop gaat over het voelen van de nabijheid van andere lichamen, die zonder identiteit naast, op en in elkaar gaan. “We are queer and we are beautiful”, wordt er gezegd.

Daar sta ik dan, op een zondagochtend in de zon in Berkeley, na een iets te lange nacht in een gay bar in Castro. Na deze opwarmoefening nemen we plaats in een kring. Om de beurt vertellen we wie we zijn, onze “gender preferred pronoun”, en wat we willen vertellen over onze ervaring met “being disabled and queer”. Mijn hoofd dat tot voor kort nog overuren draaide op de nummers van Katy Perry en Rihanna, probeert nu in een razend tempo mijn leven tot dan toe te doorgronden. Ben ik disabled? Ben ik queer? En wanneer en hoe weet ik dat dan? Gelukkig begint er al iemand te praten.

They vertelt over their pornofilm die they gemaakt heeft. “Queer porn with sexy disabled bodies”, noemt they het. Met een rits aan armbanden, een tongpiercing, tattoos op their bovenarm, een laag uitgesneden jurk en een soort kleurenvlakken op haar rolstoel, kan ik niet anders dan meteen fantaseren over hoe het er in die film ongeveer aan toe gaat. Het taboe omtrent sex en disability lijkt in deze groep niet te bestaan. Wel komen er talloze anekdotes voorbij over mensen die hen aanspraken op het zo expliciet uitdragen van hun queer, disabled body (ik denk aan mijn opa en oma die de gay pride in Amsterdam “een beetje too much” vinden, en speel even met de gedachte ze een bericht te sturen).

Alle mensen in de groep willen het taboe doorbreken: “ja, ook mensen met een handicap hebben seks”. De één doet dit door zich in een rolstoel te laten beffen, de ander door naakt te poseren op de cover van een black lives matter-blad. Weer iemand maakt theater, graphics of zoekt het in de academische hoek. “We’re here, queer, disabled and beautiful”, luidt het. Ik knik en inmiddels doet mijn hoofd pijn van het denken over mijn eigen queerness,maar vooral van alle Indian Pale Ales van gisteren.

Voordat ik naar San Francisco ging wist ik nog niet eens dat ik queer was, of dat je dat überhaupt kon zijn. Maar in deze stad wil ik het wel van de daken schreeuwen. Het leverde me een stage op, een nog vrijer gevoel wanneer ik ’s ochtends voor mijn kast stond om wat aan te trekken, en dit soort anti-brakheid workshops dus. In Nederland ben ik me minder bewust van queer zijn, en of en hoe zich dat verhoudt tot disability. Zijn dit soort communities er in Nederland eigenlijk wel? Disabled en queer; waar zijn jullie?

Aan het eind van de middag geeft they me de dvd in handen. “A treat for when you’re ready”, ze knipoogt en rolt de straat op. De queer wereld in. Wie heeft er zin om met mij het lichaam te vieren? Dan kijken we eerst de dvd.

Crip love, Ymke Kelders

Ymke Kelders
Ymke Kelders