nina.jpg
Nina Schreefel

Het werkte gewoon niet meer

 Ex-koppels die contact zoeken om elkaar te interviewen en hun licht te laten schijnen over de vergane relatie. Het gebeurt aan de hand van een aantal simpele vragen, uiteenlopend over het begin van de relatie, het einde ervan, en het heden. Wat hebben ze van elkaar geleerd, wat missen ze het meest en waarom ging het uit?

Charlotte (26) en Anne (28) zijn sinds twee maanden uit elkaar. Voor de tijd met Anne was Charlotte nog niet eerder met een vrouw samen en waren ze ‘gewoon’ vriendinnen. Toch sloeg de vonk over en zijn ze uiteindelijk bijna vijf jaar bij elkaar geweest.

- Het was ook wel onze angst dat het voor jou een experiment zou zijn en voor mij gewoon vleierij en dat er niks meer van onze vriendschap zou overblijven als het voorbij was.

Charlotte: Ok, ik ben dus de vragensteller - waarop ik de meeste antwoorden natuurlijk al weet- en we beginnen meteen goed:

Hoe lang hebben we ‘gedate’ voordat het wat werd tussen ons? 

Anne: Moeilijke vraag.

Charlotte: Je kan wel vertellen hoe het begon, toch?

Anne: We kenden elkaar al drie jaar. Als vrienden van vrienden eigenlijk. En toen als closere vrienden, in een soort vriendinnengroepje. Toen kwam jij opeens met het verhaal dat je misschien wel op meisjes viel, net als ik. En toen ging je met een ander meisje daten.

Charlotte: Dat was niet echt daten.

Anne: Nee, dat was niet echt daten, maar er was wel wat gaande. Ik vond dat best wel grappig. Op een gegeven moment begon het me op te vallen dat je ook een beetje gek naar mij keek. Toen zijn we een dag naar het strand geweest waarna we pannenkoeken zouden bakken. Jíj stelde voor om een ‘powernap’ te gaan doen omdat we rozig waren geworden van het strand. Ik weet niet of daar intenties bij waren maar in ieder geval hebben we op bed alleen maar naar elkaar liggen staren. Er was echt súper veel spanning, echt bizar. Ik heb dat nog nooit meegemaakt. 

Charlotte: Het huis klapte bijna uit elkaar.

Anne: Echt niet te geloven. Maar ik dacht: “Ik ga niks doen, dit komt niet bij mij vandaan.” Als jij mij wil zoenen dan is dat goed, maar ik vond dat het jouw ding was. Daarna gingen we pannenkoeken bakken en vanaf dat moment dacht ik: “Oké hier is iets gaande…” En de zondag daarop in de Trut gebeurde het. Sindsdien was het aan. Min of meer. We hebben niet echt gedate.

Charlotte: Dat is niet waar!

Anne: Oké, we hebben wel gedate maar dat was eigenlijk heel ongemakkelijk. Het was ook wel onze angst dat het voor jou een experiment zou zijn en voor mij vleierij en dat er niks meer van onze vriendschap zou overblijven als het voorbij was. Daarom hebben we die tijd ook vaak gezegd: “Dit kan niet.” En we wilden het niet. Maar we wilden het natuurlijk wel, en het was niet tegen te houden.

Charlotte: Het was ook gek in de aanloop naar dit begin, toen we nog gewoon vriendinnen waren, dat ik ineens superblij was als jij me een smsje stuurde dat verder eigenlijk heel neutraal was. En als ik dan hoorde dat je binnenkwam dan werd ik nerveus en keek ik in de spiegel of ik er wel goed uitzag.

Anne: Dit alles had ik dus helemaal niet door.

Charlotte: Op een gegeven moment kon ik het niet inhouden en wilde ik gewoon met je flirten. 

Anne: Ook dat had ik niet door.

Charlotte: Die avond in de Trut dacht ik: “Nu moet het gebeuren.”

Anne: Ha!

Charlotte: Soms plan je die dingen hè. Toen het gebeurde wist ik wel dat het echt iets was tussen ons. We hebben elkaar toen iets van zes weken wel vaak gezien en noemden elkaar ‘elkaars iemand.’

Anne: Echt heel suf.

Charlotte: Op een gegeven moment vroeg jij of ik jouw vriendinnetje wilde zijn. En toen vijf jaar later… Nee. De vijf jaar hebben we net niet gehaald. Toen ging het uit

Waarom ging het uit? 

Anne: De aanleiding was het feit dat jij gevoelens had gekregen voor iemand anders. Dat drukte ons met onze neuzen op het feit dat we iets misten en dat we daar iets mee moesten, zij het het uitmaken of echt iets veranderen. Maar ik wist niet zo goed wat we konden veranderen omdat dat wat er was, heel goed was.

Charlotte: En hoe sta je daar nu in, dat het uit is?

Anne: Hetzelfde. Ik denk dat als wij elkaar zien, het elke keer bevestigd wordt dat het goed is.

Charlotte: Ja? Je zegt steeds dat je voelt dat je achter die beslissing staat, maar heb je ook momenten dat je daar toch aan twijfelt? Of dat je je rot voelt?

Anne: Ja, natuurlijk voel ik me wel eens rot, maar ik twijfel daar echt nooit aan. Nee. Als ik me rot voel is het meer het verlies van een leven samen. Het delen van je leven met iemand is heel anders dan het alleen doen. Ja. De wereld is best wel een gewicht om te dragen. Of het leven, überhaupt. In je eentje. Het is leuker met z’n tweeën en dát aspect mis ik. 

Wat heb je geleerd van onze relatie? 

Anne: Dat is wel een mooie lijst. Van iemand houden. Samen met iemand je leven inrichten. De verschillen tussen twee mensen werkbaar maken, tot iets waarin je het samen toch eens bent en beslissingen kunt nemen die je leven beïnvloeden. Naast alle dagelijkse shit van: “Ik vind dat jij teveel werkt en ik wil dat je een keer tijd voor mij maakt” -en hoe ik dat bereik. Lullen als Brugman om dingen voor elkaar te krijgen omdat jij f*cking eigenwijs bent.

Charlotte: Daar ga ik je straks nog wat over vragen.

Anne: Over jouw eigenwijsheid? Vrienden van mij noemden je altijd de ‘creative dictator’ omdat je altijd alles al bedacht had en als ík dan wat vond, was dat prima maar dan gebeurde het toch niet. 

Charlotte: Als je zo comfortabel met elkaar bent, dan ben je niet altijd super aardig tegen elkaar, omdat je… hoe leg je dat uit?

Anne: Dan zeg je gewoon wat je denkt.

Charlotte: Ja, precies. Soms had ik dingen toch wel anders willen doen. En liever veel meer rekening met je gehouden. Dat vind ik eigenlijk wel naar.

Anne: Ach ja.

Charlotte: Misschien kan ik het nog goed maken. 

Anne: Vast.

Wat mis je het meest aan me?

Anne: Gewoon m’n leven met je delen. Je om me heen hebben, in het dagelijks leven. En dat je thuis bent als ik thuis kom of thuis komt als ik thuis ben. Gewoon het feit dat er íemand is. Natuurlijk zou jij het dan zijn. En ik mis in dat dagelijks leven alles wat ik leuk aan je vind.

Charlotte: Noem eens op!

Anne: Je humor, en je koppigheid. Al is die koppigheid ook echt verschrikkelijk irritant en mis ik dat soort dingen ook weer niet aan je. En het feit dat ik altijd het gevoel heb dat ik jou niet bij kan houden, dat ik nooit genoeg energie heb en genoeg interesses om jou bij te benen. En daarmee dus tekort schiet.

Charlotte: Maar voel je dat dan echt als te kort schieten? Ik waardeer je zo enorm. En ik bewonder je ook, de rust die je in je hebt. Ik bewonder heel veel aan je en ik vind je zo'n fantastisch persoon. Als je dat zo zegt, voel ik me rot dat je dat voelt als een tekortkoming. Met jou had ik echt goud in m’n handen, had ik het gevoel. 

Anne: Ik weet wel dat jij me dat niet kwalijk neemt.

Charlotte: De warmte en kalmte die jij altijd geeft mis ik heel erg. En je biedt zoveel troost en steun. Nog steeds merk ik dat ik echt – ook nu het uit is – heel snel de neiging heb om jou op te bellen. Dat maakt de boel toch best complex. 

Charlotte: Zou je me op je bruiloft uitnodigen? – Al ga je natuurlijk niet trouwen. 

Anne:  Waarom denk je dat? 

Charlotte: Nou, omdat jij dat nooit wilde. Je vond het niet belangrijk.

Anne: Ik ben niet de enige die dan zou gaan trouwen.

Charlotte: Dat is waar. Ja, want als ik het graag wilde dan zou je… 

Anne: Dan had je het er toch wel doorgedrukt.

 

Pegah (28) en Niek (25) zijn anderhalf jaar bij elkaar geweest. Het is nu sinds een paar maanden uit en zijn sindsdien niet on speaking terms.  

– Toen kwam ik er voor het eerst achter dat we misschien niet zo goed waren samen. Wanneer het moeilijk wordt ren jij gewoon weg.

Hoe lang hebben we gedate voordat het echt iets werd?

Niek: Dat is al gelijk een lastige, lastige vraag. We begonnen natuurlijk vanuit een vrij mooie situatie. Toen ik terug kwam van reizen hebben we lang in een soort van half-half gezeten.

Pegah: Jij vooral.

Niek: Ik vooral.

Pegah: Ja.

Niek: Toen ik terug kwam van reizen nog twee maanden ongeveer. Mee eens?

Pegah: Is dat zo?

Niek: Weet ik niet. Eerste kerstdag was uiteindelijk de ontmoeting met de ouders.

Pegah: Het was zo vaag vanuit jou, dat zulk soort dingen dan ook werden uitgesteld.

Niek: Voordat je mee ging naar m’n ouders zagen we elkaar al überhaupt vijf, zes keer in de week. Maar het duurde inderdaad lang voordat er een stempel op kwam. Laat ik het zo zeggen.

Waarom ging het uit?

Niek: Pittige vragen. Daar kan ik wel zo antwoord op geven, maar dan doe ik het tekort… Omdat het niet meer werkte. We hadden veel ruzie. Het was eigenlijk alleen nog maar pieken en dalen. Niet meer stabiel. Het was, of heel gezellig, of het was heel kut. Het was heftig, niet meer stabiel. Laten we zeggen dat ik nogal veel heb geanalyseerd. Daardoor weet ik nu ook wel waar de pijnpunten zaten en waardoor we steeds weer ruzie kregen over dingen. Maar op ’t laatst was het gewoon van beide kanten eigenlijk ‘het werkt niet meer’.

Pegah: Eigenlijk is alle shit ergens vorig jaar begonnen, denk ik? Vlak voor de zomer. Rond een bepaalde gebeurtenis.

Niek: De zwangerschap.

Pegah: De abortus.

Niek: Dat was wel een heftige periode.

Pegah: Het was super heftig. Ik wilde heel graag da arover praten. Het was verder niet de bedoeling dat ik het ging houden, maar ik wilde het er graag over hebben omdat het gewoon heel heftig is wat er dan gebeurt. Toen kwam ik er voor het eerst achter dat we misschien niet zo goed waren samen. Wanneer het moeilijk wordt, ren jij weg...

Niek: Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Jij twijfelde of je het wilde houden en ik helemaal niet. In elk gesprek dat we erover hadden, begon ik dan maar uit te leggen waarom het niet handig was en waarom het niet de situatie was om ermee door te gaan.

Pegah: Dat was dan miscommunicatie.

Niek: Dat was niet wat jij wilde horen. Pegah: Nee, ik heb toen heel duidelijk tegen jou ge zegd dat ik het zou laten weghalen, maar dat ik daar wel gekke gevoelens over had en dat ik erover wilde praten. En jij schoot dan altijd meteen in de ‘defense’, waardoor we daar geen gespr ekken over konden voeren.

Niek: Ja, dat klopt. Dat was voor ons allebei heel lastig. Ik had een zware periode, maar jij nog veel zwaarder. En daar vonden we elkaar niet me er.

Pegah: En we zijn toch door gegaan.

Niek: Dat konden we goed. Doorgaan. Pegah: We hebben het nog best wel lang volgehouden, maar dat heeft toen wel heel veel veranderd vind ik.

Niek: Dat weet ik niet.

Pegah: We hadden het nog wel leuk, maar het was van af dat punt niet meer spontaan en niet meer zo leuk als daarvoor. We waren allebei onbewus t aan het vechten voor de relatie, maar wisten ook niet zo goed wisten hoe dat dan moest. E n verder waren we een beetje aan het aankloten en zuipen – veel te veel – ook. Daardoor kregen we dan ook weer vaker ruzies. Er ontstond een gekke dynamiek.

Niek: Ja, zo kan je het samenvatten. Daar tegenover staat voor mij dat we elkaar ook heel vaak wél konden vinden als we aan het drinken waren . Dan konden we tot diep in de nacht praten over dingen.

Pegah: Dat is wel heel erg waar. En dat is ook uite indelijk wat we nog overgehouden hebben denk ik. Toen ik echt verliefd op je werd, vond ik juist dat ook heel leuk; samen tot diep in de nacht kletsen en zuipen.

Niek: Daardoor gingen we vaak drinken samen omdat h et dan weer heel leuk was. Dat is de andere kant.

Pegah: Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat jij op een gegeven moment al een tijd afscheid aan het nemen was van de relatie. Alles wat ik prob eerde, werkte gewoon niet. En dan toch doorgaan, zoals met je verjaardagsfeestje. Dat is i ets wat ik dan echt uit alle liefde geef en doe, omdat ik het weer leuk wil maken en leuke ding en wil doen, maar het knalde gewoon elke keer tegen een muur aan. En de ruzies werden s teeds heftiger. Het werkte niet meer. Niek: We haalden niet het mooiste in elkaar naar bo ven.

Pegah: We hadden bijvoorbeeld eerder een tijd uit e lkaar moeten gaan met een heel duidelijke afspraak: dan hadden we elkaar misschien wel weer k unnen vinden. Maar dat hebben we niet gedaan. We zijn gewoon doorgegaan tot het bittere, bittere eind.

Wat heb je van de relatie geleerd?

Niek: Genoeg. Op heel veel vlakken. En dit gaat hee l lullig klinken, maar ik heb geleerd hoe ik alles beter zou moeten doen. Heel veel dingen ge zien die ik juist niét goed aanpakte. Pegah: Dat is niet heel specifiek. Ik bedoel, je he bt nu een nieuwe relatie, dus je kan best wel direct vergelijkingen trekken met wat je nu anders doet, toch?

Niek: Ik vind dit een lastige vraag om te beantwoorden. Ook een kut-vraag omdat ik net alle punten benoem die ik niet goed heb gedaan met jou. Dat is het deel wat ik mezelf kwalijk neem. Het is kut om dat nu in een keer op te gaan d reunen.

Pegah: Ah, de volgende vraag is heel lief

Wat mis je het meest aan mij?

Niek: Gezelligheid. Warmte. En het was onvoorwaarde lijk tussen ons. Het voelde altijd goed, hoe dan ook.

Zou je me uitnodigen op je bruiloft?

Niek: Dit vind ik nu dan weer wel een makkelijke vraag. Zou het binnen nu en een halfjaar zijn: nee. Maar daarna altijd. Het is nog niet heel lang uit en dan zijn de wonden nog vers. Dat zou dan zeker niet goed voelen bij mij. Buiten dat ik dit allemaal een beetje naar vind klinken, heb ik helemaal geen wrok tegenover jou. Helemaal n iet.

Pegah: Wat mij betreft ook niet en konden we best v rienden zijn. Dat had ik overigens niet al vrij snel, maar ergens vorige maand had ik het gevo el dat het wel zou kunnen. Maar als ik dan wat stuur via Whatsapp, dan wordt dat gewoon genege erd.

Niek: Dat gaat niet bewust.

Pegah: Oke, whatever. Het voelt ook ergens gewoon niet meer zo. En we zijn natuurlijk helemaal niet on speaking terms, sinds hoeveel maanden? Ik ben de tel kwijt.

Niek: We hebben er ook nooit meer op afstand met elkaar over gepraat en voor mij klinkt het hele verhaal nu heel negatief en dat gevoel heb ik er helemaal niet aan overgehouden. Er is zoveel wat ik beter had kunnen doen en beter ga doe n. In de rest van mijn leven.

Pegah: Dus wacht even, jij denkt...

Niek: Dat ik jou tekort gedaan heb. Dat heb ik wel geleerd, ja.

 

Gerard (62) en Rense (60). Twee mannen die elkaar meer dan dertig jaar geleden hebben ontmoet en elf jaar samen zijn geweest. Hoewel ze inmiddels al twintig jaar uit elkaar zijn, gaan ze toch nog samen door het leven. Foto's uit die tijd zijn schaars: “Als je een foto van me neemt, neem je een stuk van m'n ziel.”

 Het zou bij wijze van spreken morgen nog kunnen gebeuren dat ik plat ga voor een stel tieten. Maar als je nou vraagt wat het meeste plezier tussen de lakens oplevert, is het antwoord voor mij een man. 

Hoe lang hebben we ‘gedate’ voordat het echt wat werd?

Gerard: Jij bent de encyclopedie in de regel. Jij kunt verhalen over mij vertellen waarbij ik dan denk: “Was ik daar dan bij?” 

Rense: Kan je het je herinneren? We waren in de Eland waar ik werd uitgescholden door een vrouw. Jij kwam binnen lopen en toen dacht ik: “Wat een mooie man is dat.” Je ging ernaast staan, keek haar indringend aan, zei drie woorden en ze was weg.

Gerard: Ik zal wel mededogen gehad hebben of zo iets.

Rense: Je vond me gewoon verschrikkelijk leuk.

Gerard: We konden het gewoon meteen vinden. Goed vinden. Al was dat was wel een rare periode. Ik woonde toen nog met Hetty. 

Rense: Dat was vreemd. Heel vreemd. Af en toe lag ik dan tussen Hetty en jou in of ik sliep op de bank. Of jij sliep bij mij, als je de hond ging uitlaten. 

Gerard: Ik kan me herinneren dat er heel lang een periode was dat men zei: “jullie worden uitgenodigd” en dan keken we elkaar aan en vroegen we: “Wie is 'jullie'?” Dat moest toch echt per naam benoemd worden.

Rense: Het was vroeger allemaal een stuk makkelijker lijkt het wel. Toen Hetty het nog kon hebben – of nog niks door had – was ik heel vaak bij jullie thuis. Ik mocht Hetty heel graag. Ik vond Hetty een heel leuk mens.

Gerard: Niks mis met Hetty.

Rense: Absoluut niet. Ik vond het toen wel heel vervelend dat mij duidelijk werd gemaakt dat ik de schuldige was. Dat ik het allemaal veroorzaakt had en dat je door mij nu op mannen valt.

Gerard: Ik heb m’n hele jeugd gewoon met mannen en vrouwen geslapen en ik heb er zelf nooit een probleem van gemaakt. Ik heb er nooit een vraagteken bij geplaatst ook. Wat er voorbij kwam deed ik en of het nou een kut was of een lul: het maakte mij niet uit hoor. Alleen in die periode? Echt niet. Het zou bij wijze van spreken morgen nog kunnen gebeuren dat ik plat ga voor een stel tieten. Maar als je nou vraagt wat het meeste plezier tussen de lakens oplevert, is het antwoord voor mij een man. Kan dat zo gezegd worden? 

Rense: Ja, dat zeg je netjes. 

Gerard: Hetty heeft nooit afscheid van mij willen nemen. Op een gegeven ogenblik was het een ménage à trois zo gezien, en het was gewoon niet eerlijk meer. Ik kon het niet meer. Ik had m’n hele leven bij Hetty kunnen blijven en kunnen doen en laten wat ik wilde, ongetwijfeld. Maar nee. De rechtvaardigheid, of rechtschapenheid zo je wil, was niet eerlijk meer. Er moest gewoon een keuze komen. Dus ik ging op m’n eentje wonen. Waarbij jij een factor was. 

Waarom ging het uit? 

Gerard: Als het oké is dan spoel je aan en drijf je af. En daar is niets dramatisch aan, het is een cyclus.

Rense: Het is natuurlijk even dramatisch als je het uitspreekt, maar het was op. Je ontwikkelt je en gaat een andere weg. We kunnen nog steeds prima met elkaar opschieten.

Gerard: Dat is ons beider verdienste. In die zin dat we het omgezet hebben in een boezemvriendschap. En we zijn nog steeds platonisch getrouwd op een bepaalde manier. Kennelijk als je heel erg gehecht bent en het zit oké, hoeft het onthechten niet zo problematisch te zijn. We waren elkaars bezit niet.

Rense: We logeerden gewoon niet meer bij elkaar, we aten niet meer altijd bij elkaar. We zagen elkaar niet meer elke dag. 

Gerard: Ik ben me ook heel erg bewust dat ik heel keihard kan zijn. En flink ook…

Wat mis je het meest aan mij?

*na een moment van stilte proesten Rense en Gerard het allebei uit en kijken elkaar vragend aan 

Gerard: Geen romantisch been in mijn lijf. Echt niet. De grote verandering in het proces met elkaar is het moment dat jij vader werd. De hiërarchie van het stellen van prioriteiten veranderde. Waar ik vroeger misschien de ongebreidelde voorrang kreeg…

Rense: Die krijg je niet meer.

Gerard: Op de een of andere manier zitten de levens toch vervlochten. En daarbinnen spelen verschillende dingen, verschillende prioriteiten. De toegang wordt anders. Als er iets gepland moet worden, moet ik dat niet in een ‘weekend-Beau’ doen.

Rense: Jij houdt beter de weekenden-Beau bij dan ik.

Zou je mij op je bruiloft uitnodigen? 

Gerard: Ha! Kom me niet vragen, want dan krijg je ‘m! Marsepeinen taarten, dat zegt het al: de pil moet verzoet. Snap nou eens dat verwachtingen alleen maar desillusies oproepen.

Rense: Het huwelijk is een prachtig juridisch contract.

Gerard: Wij hebben wel eens een huwelijk overwogen. Gewoon omdat er economisch gewin bij zat, maar dan moesten we ook aantonen dat we bij elkaar zaten, of hoe zat dat ook alweer?

Rense: Ja, we moesten bij elkaar wonen.

Gerard: Nou, en dat was dan weer een brug te ver.

Rense: Ik heb er ook nooit over nagedacht.

Gerard: Nu is het net of het een afstandelijk verhaal is maar dat is het tegelijkertijd ook weer niet. We hebben heel wat afgelachen, dat wel.

Rense: En heel veel gedronken.

Gerard: We hebben heel veel plezier gehad.

Rense: En heel veel gedronken.

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nina.jpg
Nina Schreefel